Diemelpoort

Veranderingen

2012-01-14T15:11:00.000-08:00

Nu ik bijna vijftig ben (tsja ik kan het zelf niet geloven)
(want ik voel me nog steeds vijfentwintig) (maar als ik in de spiegel kijk zie ik er toch wel anders uit dan toen ik 25 was)
valt me op dat alles zo snel veranderd.
Eigenlijk bestaat het leven uit constante veranderingen.
Neem bijvoorbeeld de winkels in mijn woonwijk.
In de grote stad Enskedee (zoals vast in alle grote steden) gaan de winkels in rap tempo of dicht of ze verhuizen of ze worden overgenomen.
Eerst had ik in mijn woonwijk nog een leuke kleine Albert Hein, een geweldige knusse Edah en een heerlijke Sanders met vers brood en vlees.
Toen kwam er op loopafstand een De Boer bij, dat werd later de Super Plus, werd overgenomen door de Jumbo en vertrok weer.
Daarvoor was mijn lieve kleine Edah al uit de wijk verdwenen, de Sanders ging opeens Emtee heten en mijn kleine Appie Hein werd een gatverderrie grote supermarkt waar je een uur in de rij staat voor een pak melk.
De AH ligt nu in een nieuw omgebouwd winkelcentrum waar dan ook weer vlakbij een grote Lidl gekomen is.
Over de architectuur kan ik maar een ding zeggen ik vind het niet overtuigend mooi want: De winkels in het vroegere winkelcentrum hadden vaak last van natte voeten. Het water kwam na hevige regenval vaak de winkelpanden binnenstromen.
Ik zie dat de nieuwe winkels aan de laagste kant op een betonnen plaat van wel een meter hoog gebouwd zijn.
Grijs beton en onneembare vesting voor rolstoelers maar dat mag de pret niet drukken in deze 24-uurs economie.
(Zelfs op zondag is de Emtee open en ze hebben sinds vandaag ook vers gegrilde kip)
Er is een soort van plein gecreerd. Helaas ligt dat plein met zijn rug naar de hoofdstraat toegekeerd. Geen logische keuze. Het plein had naar de straat gebouwd moeten worden zodat je als potentiele bezoeker getrokken wordt om inkopen te gaan doen.
Maar laat het de eerste 20 jaar maar niet veranderen want het is wel zo prettig dat het een beetje hetzelfde blijft.

Hotel-Brasserie De Zwaan Delden

2012-01-08T14:32:00.000-08:00

glas in lood ramen van de RK kerk te Delden

Hotel Brasserie De Zwaan in Delden moest zich schamen!

Vandaag zijn we in de auto gekropen om de Hommage tentoonstelling van schilder Eef de Weerd in galerie de Pook te bezoeken.
De tentoonstelling is mooi, we keken naar kleurige tekeningen en schilderijen van een artiest, die vast veel meegemaakt heeft.
Na de bezichtiging wilden we (2 personen uit Enschede, Hengelo en 2 personen uit Gronau) nog even genieten van een aperitiefje in Brasserie De Zwaan.
We belanden wel vaker bij De Zwaan op het terras, zelfs met de hond, niks mis mee.
Vandaag komen we het cafe binnen en zien dat het gezellig druk is.
Op zoek naar een vrij tafeltje lopen we door de ruimte achterin, daar zitten 2 dames die net willen vertrekken.
Netjes wachten we tot zij klaar zijn en er komt een medewerker naar de dametjes om af te rekenen.
Ik vraag aan de medewerker of we daar kunnen zitten.
Hij zegt dat we daar niet mogen gaan zitten want de tafels gaan gedekt worden.
Kunnen we ergens anders gaan zitten? Ik zag nog wel minstens 25 lege stoelen aan lege tafels.
Nee, geen plek meer; we zijn vol!
Pardon??
Zo werden we de tent uitgestuurd, we hadden deze afknapper in het toch altijd zo gastvrije Delden niet verwacht.
We stonden zo weer buiten en zeiden wat zullen we nu gaan doen?
Ik zei: laten we ............%$@#$%% en H. zei: laten we .............&*%$@#$%%
Niet gedaan, wel naar cafe Smitties geweest waar we op een allervriendelijkste manier geholpen werden.
We kregen zelfs een koffielikeurtje van de zaak!
Dus mensen: Ga in Delden niet naar hotel De Zwaan maar naar Smitties, (het gezelligste eetcafe van Overijssel, volgens hun eigen promotieslogan)
Smitties ligt vlak tegenover de R K Heilige Blasius kerk met de mooie glas-in-lood-ramen.

De Noordzeekust als Sahara

2011-10-08T12:45:00.000-07:00

De kust van de Noordzee intrigeert mij altijd und immer wieder.
In september was ik een weekje ontstressen aan zee.
Langs de Noordzeekust was de wind krachtig tot hard en kwam uit het zuidwesten.
Nu heb ik jaren aan de kust gewoond, maar kon me niet herinneren dat ik dit eerder gezien had!

Het zand werd door de harde wind het strand en de duinen ingejaagd, met als gevolg grote bergen zand.
Ook langs strandhuisjes had de wind hele gaten weg geblazen, waardoor de boel ging verzakken.

Bij de strandpaviljoens werd het zand ervoor, ernaast of erachter opgeworpen.

De trap is bij paviljoen De Stern van Nicolette en Fred Dinkla niet meer nodig.

Bij De Strandtent een hoge berg strandzand erachter

Met een zonnetje en een blauwe lucht leverde dat mooie foto's op.
Ik verbeelde me dat ik in een woestijn was, misschien wel ergens in the dessert of Amerika?
In de sahara; ellenlange wandelingen, hitte, halve zonnesteek, dorst en daar opeens: PATS, daar duikt eindelijk een goddelijke "Saloon" op, om de honger te stillen en de dorst te lessen.

Gelukkig stonden de strandpaviljoens van Callantsoog stevig verankerd in de grond, en bleven ze tijdens de septemberstorm gewoon staan waar ze stonden.
Een drietal strandtenten zelfs het gehele jaar rond. De paviljoens worden niet meer afgebroken zoals dat vroeger ging.
Joepie!! Ook met Kerst vanaf het overdekte terras naar het strand en de zee kijken!

Helemaal gek van bananenplanten kweken

2011-08-29T11:48:00.000-07:00

Ook gek van Bananenplanten kweken?
Een vriend van ons met een tropische tuin, zet ze gewoon in de volle grond.
Ik kweek ze het liefst in een pot, zodat je die pot in de winter makkelijk naar binnen kan halen.
Dit jaar heb ik een grote banaan op mijn terras staan, overgehouden van vorig jaar.
De plant groeit hard en dat is juist zo leuk aan het zelf kweken.
Inmiddels heeft de plant al 8 bladeren gemaakt, maar ik heb er ook al weer 2 bladeren af moeten knippen omdat ze bruin werden.
De hele natte juli en augustus maand zijn hier debet aan; het is een zon-aanbidder, geen "herfstaanbidder".

Een leuke website over de Musa:

Gooitzen de Jong

2011-08-23T13:06:00.000-07:00

In de jaren negentig maakte ik een serie fotoportretten van kunstenaars.
Een gedeelte van die portretten werd toen geëxposeerd tijdens een tentoonstelling in de gemeentelijke Kunstuitleen Markt 17.
Aan de meeste kunstenaars heb ik fraaie herinneringen;
bijvoorbeeld aan Gooitzen de Jong. Gooitzen de Jong was vroeger de stadsbeeldhouder van Enschede.

Stadsbeeldhouder. Moet je je voorstellen: in opdracht van de gemeente beelden maken, dat was echt bijzonder maar daarnaast woonde hij ook nog eens op de meest fantastische plek in een boerderij in het Van Ledeboerpark in Enschede!
Ik was bevriend met zijn zoon Tije, die in dezelfde periode als ik op de AKI studeerde.
Tije verhuisde naar Amsterdam en ik kwam hem pas weer tegen in de tijd dat zijn vader overleed in 2004. Het noodlot bracht ons samen: onverwachts overleed mijn moeder enkele dagen daarna.

De woonboerderij van Gooitzen aan de Van Heeksbleeklaan heeft ook een verhaal. De laatste jaren zijn er onrustbarende geluiden te horen dat de eigenaar het pand met sloopvergunning wil verkopen, maar daar wil ik het nu niet over hebben, misschien schrijf ik later meer over de boerderij.
Dit jaar, in 2011, dient Gooitzen de Jong zich zomaar meerdere keren bij mij aan.
Eerst in maart via de culturele raad van Oldenzaal en museum het Palthe-Huis en deze week werd ik gebeld door museum Nic Jonk in Grootschermer, Noord Holland.
Beide musea willen een fotoportret gebruiken voor de uitnodiging van hun tentoonstelling van beelden van Gooitzen de Jong.
Natuurlijk hebben ze geen geld en ga ik weer eens door de knieën om de foto gratis te leveren.
“Je leert het ook nooit”, wordt er thuis gezegd.
Ach ja, de kleine Kunst en Cultuurinstellingen hebben het ook moeilijk, denk ik maar. Laat ik ze maar sponsoren... En ik doe het ook voor Gooitzen: het zijn mooie portretten van hem, opdat deze kunstenaar niet vergeten wordt!

I Feel So Blue

2011-08-03T14:02:00.001-07:00

29 juli 2011

Kevers en Engerlingen

2011-05-14T14:53:00.000-07:00

De gaatjes aan de zijkant van de engerling zijn om te ademen, ze hebben geen uitscheidingsorgaan, vandaar het zwarte achterlijf..

Beste collega biotuinder,
In april en mei al weer veel larven van de meikever in mijn tuin gezien, ze heten "Engerling".
Ze leven jarenlang in de grond, zien er eng uit en zijn witbeige met een bruine kop.
Na 3 tot 5 jaar is er een "vliegjaar", dan komen ze massaal uit de grond, blijkbaar is dat nu.

Van mijn moeder leerde ik altijd dat ze schadelijk zijn en dat je ze moet "verwijderen"; gewoon je voet erop zetten. Splash..
Maar als ik op internet foto's van meikevers bekijk, (wat een interessante insecten zijn het eigenlijk met voelsprieten en graafpoten) dan vraag ik me af of je ze echt moet vernietigen?
De larve is namelijk ook voedsel voor vogels, mollen, kikkers en zelfs zwijnen (komen zwijnen voor in Twente?) en is dus een schakel in de biodiversiteit van de natuur en de volwassen meikever is niet echt schadelijk, zo las ik.

Een methode om de Engerlingen te verdelgen is regelmatig bemesten met koe- of varkens- of kippenmest, daar houden ze niet van.
Of gewoon de larve oppakken en in een aanpalend weiland/maisland werpen, zodat de natuur haar gang kan gaan?

Dit is een mannetje met uitgeklapte antennes (reukorganen)

Bij het vliegen worden de dekschilden opgetild en de achtervleugels uitgevouwen. foto's van wikipedia: deze is van Mario Sato.

Soms zit in iets lelijks een schoonheid"

2011-03-30T13:15:00.000-07:00

Zal ik dit ding als vaas gaan gebruiken?

Bij het opruimen van een huis kwam dit ding tevoorschijn.
Dit "ding" is een met-de-hand-geschilderd vaasje, voorzien van een blauwe kaars in de vorm van een roos er boven op.
Hoe kom je bij zoiets? Hoe verzin je dat? Is het mooi of lelijk?
Ik vond het lelijk. Het is puur voor de sier, want hoe kan je nou dat kaarsje branden daar bovenop?
Toch heeft het ook wel weer iets van schoonheid, zeker als je wat beter naar de blauw groene schildering kijkt.
Visjes en blaadjes in sierlijke krullen.
Dus de kaars er vanaf gesloopt en het ding beland in de kelder, misschien toch straks als vaas voor de bloemen uit de tuin gebruiken?

Ik mis je

2010-11-20T14:17:00.001-08:00

Ik mis je (noodkreet op gevonden papier)

In een parkje om de hoek liggen twee briefje op de grond.
Met lange hanepoten staat er wat opgeschreven.
Een noodkreet van iemand met een gebroken hart.
Ik neem ze mee en scan ze in om het handschrift te ontcijferen:

Het handschrift is wild, chaotisch in nood geschreven, het lijkt muziek.
ik zie op het eerste briefje staan:

"Ik mis je
Ik mis alle tijden die we samen hadden.
liefde was oprecht.............
.....in mijn armen"

En hier op het tweede briefje staat:

.......wou dat ik nog lag te dromen.

wat een poetische ziel! en dat ligt zomaar in het gras.

zomaar een stoel

2010-09-24T15:12:00.000-07:00

zomaar een stoel
Ik zie een stoel buiten staan. Een stoel met een mooie vorm.
Jaren zestig design, zo schat ik.
Ooit was de stoel spierwit.
Nu groen uitgeslagen van de algen, met een laagje water op de zitting.
De functie is veranderd.
Misschien drinken de vogels van het water.

Bijzondere mensen aangetroffen in Twente

2010-07-31T06:43:00.000-07:00

Bijzondere mensen in Twente aangetroffen

In een stuk ongerepte natuur in de republiek Twente, tussen Almelo en Enschede, zijn op 11 juli 2010 een man en een vrouw aangetroffen die zich volledig hadden afgesloten van de moderne buitenwereld.

De 56 jarige man en zijn 88 jarige moeder wonen al meer dan 30 jaar op een stuk land van een voormalige landbouwer in een klein groen strandhuisje.
Het stel verbouwt zijn eigen voedsel in de omringende tuinen en betrekt van een buurman die kippenboer is verse eieren en vlees.
Om aan water te komen is een systeem ontwikkeld; het hemelwater wordt opgevangen in tonnen, emmers en via een ingenieus buizenstelsel in een grote badkuip.

De man jaagt overdag op wild wat daar in grote mate voorkomt: duiven, vossen en konijnen en de vrouw houdt zich dagelijks bezig met de bereiding van voedsel en met het onderhoud van huis en tuin.
Het hutje waar ze overnachten (of schuilen voor weer en wind) is klein, maar is net groot genoeg voor 2 personen om er te slapen.
Deze mensen zijn, zodra de zon opkomt buiten op de Twentse Es te vinden.
Moderniteiten, zoals GSM, PC en de TV hebben ze afgezworen op éen pleziertje na, een goed rijdende personenwagen, dat is het enige wat ze nodig hebben.

Note redactie: Wegens privacyredenen zijn er geen gegevens van deze mensen beschikbaar bij gemeente en politie, zij willen namelijk in alle rust ongestoord verder gaan met hun zorgeloze leventje.

THE GREAT RONALD ABRAMS op Internet!

2010-07-28T13:50:00.000-07:00

Ronald Abrams.

Eindelijk, eindelijk.. heb ik hem gevonden op internet!
The Great Ronald Abrams!
Ik had al tig keer geprobeerd om muziek van Ronald Abrams te vinden via de familie Beers uit Almelo/Amsterdam. Een van die Beers-jongens was geloof ik geluidsman bij Abrams and the Ice Cold Band, maar het lukte me nooit om zijn muziek te vinden.

Ik heb Ronald Abrams gezien tijdens het Jazzfestival in Callantsoog (heb daar nog zwart wit foto's van) en ook op Texel op het strand.
De laatste keer was in cafe 'Naar Boven' in Amsterdam. Dat was heel spannend want er werd gefilmd en het gonstte in het publiek dat er van dat optreden CD opnames gemaakt werden.
In Alkmaar heb ik hem geloof ik ook een keer gezien (samen met Wout Roos) in muziekcafe Birdland, dat was in een periode dat ik af en toe in Zuid Frankrijk bij Alain Poulain kwam.
Alain Poulian (appelplukker en herbergier in de streek van Bordeaux) organiseerde vaak muziekfeesten thuis in zijn dorp St. Martial.
Ik weet nog goed dat ik na een concert van Ronald Abrams toestemming kreeg om naar zijn kleedkamer te gaan om hem een hand te geven en ik wilde hem ook vragen of hij op een leuk muziekfeest in Zuid Frankrijk zou willen komen spelen.
Tot mijn grote verbazing stond Ronald daar helemaal open voor en we wisselden adressen uit en we zouden contact houden.
Wat een bijzondere aardige man.
Ik was al fan van de muziek van Ronald Abrams and The Ice Cold Band, maar na die handdruk werd ik getroffen door dit ultra mooie mens en zijn charmes en ik was op slag verliefd op hem.
Helaas, niet lang daarna vernam ik dat er ergens een vliegtuigongeluk was geweest en dat hij daarbij omgekomen was.
Dan denk je weer, waarom nou deze man, waarom nou deze goeie muzikant?
Hij was zo ontzettend goed en hij was nog niet eens echt ontdekt, maar zou zeker een groot publiek krijgen.
Maar.... gelukkig, hij laat wat na: er zijn geluid-, en beeldopnames en geloof me; ik zie dat het nog maar net op YouTube gepubliceerd staat, er komen vast opnames vanuit andere hoeken op het net.
Ik hoop het.

zie kanaal lookersinside op YouTube,

http://www.youtube.com/watch?v=eFSRP7QMlEg

"Laat je niet kisten"

2010-04-07T17:04:00.001-07:00

"Laat je niet kisten".

Een half jaar heb ik niets gepubliceerd op mijn blog.
Ik zit in een dip.
Na bijna 14 jaar bij het museum gewerkt te hebben, wordt je opeens weggedaan.
Het ging heel snel: Half december een bericht dat je per januari ontslag krijgt.
Als een donderslag bij heldere hemel.
Dat is niet fijn, zeg maar gerust dramatisch.

Eerst zat je aan de goede kant van de lijn.
Opeens zit je aan de andere kant van die lijn.
Opeens zijn er anderen die je gaan betuttelen. In Nederland is alles op papier geregeld. Voor mij en circa 90 anderen is een vangnet gecreeërd.
Het heet nu een UITSTROOMBAAN waar ik in gekomen ben.
Twee jaar lang mag ik samen met trajectbegeleiders en werkcoachen op zoek naar een nieuwe baan.

Een vriendin zei; "Laat je niet kisten".

Vandaag was ik op een sollicitatiegeprek.
Komt de standaard vraag: "Vertel eens wat over jezelf".
Ik vertel over mijn vader.
Iedereen die vroeger wat in de melk te brokkelen had, kende hem.
Kent u hem niet?
Paul Diemel journalist van de krant Tubantia.
Thuisgekomen eens googelen of er nog wat te vinden is over Paul Diemel.

Kom ik dit verhaal tegen:

Kistreis.
Verantwoordelijk (Twentsche Courant, 17 mei 1979)

COMMENTAAR
Op het rangeerterrein van Deventer is gisterenavond een AKI-student door de politie uit een kist gehaald, waarin hij zich van Zwolle naar Enschede wilde laten vervoeren. De politie is door de redactie van deze krant over de reis per kist geinformeerd. Dat is (niet) gebruikelijk en verdient daarom te worden toegelicht. Kranten worden veelvuldig benaderd door mensen die bepaalde acties of stunten aankondigen en vragen daaraan publiciteit te geven. Dat gebeurde ook gisteren. Bij verder doorvragen bleek ons dat noch de NS, noch van Gend en Loos op de hoogte waren van de reis. Bovendien bleek dat de betrokken student bewust en uit vrije wil alle mogelijkheden om in geval van nood zichzelf te kunnen redden had afgesloten. De kist kon niet van binnen worden geopend. Ook was er geen radioverbinding met de buitenwereld aanwezig. De student heeft bewust alle risico's willen nemen die aan zijn verzending verbonden zijn. De mensen die hem bij het "kisten" hebben geholpen waren daarvan op de hoogte. Ze hebben wel gepoogd hem van zijn voornemen af te brengen, maar hij wilde dat niet. Zo'n mededeling plaatst de redactie van een krant voor een gewetensconflict. Zij kon zich op het standpunt stellen dat mensen zelf moeten weten wat ze doen en dat het niet haar taak is stunten, die niet van gevaar zijn ontbloot, te voorkomen. Wij hebben, na intensief overleg, gemeend dat een dergelijk standpunt moreel niet valt te verantwoorden. Aan een reis in een dichtgespijkerde kist zijn aanzienlijke risico's verbonden. Het meest duidelijke risico is wel het rangeren. Daarover was de spoorwegpolitie dan ook het meest verontrust. Het samenstellen van goederentreinen gebeurt bepaald niet zachtzinnig. De kracht waarmee wagons tegen elkaar knallen is vergelijkbaar met een flinke autobotsing. Het was bepaald niet ondenkbaar dat de betrokken student tijdens het rangeren ernstige verwondingen had opgelopen. Ook andere gevaren zijn gemakkelijk te bedenken; verstikking in een afgesloten wagon of vrachtwagen, kisten die op hun kop worden gezet, verschuiven van een lading, gasvorming of brand in een loods. Niemand zou in dergelijke gevallen de betrokken student hebben kunnen helpen. En hij zou zichzelf ook niet hebben kunnen redden. Dat is geen zaak die alleen hemzelf aangaat. Anderen, zoals het spoorwegpersoneel en de chauffeur van Van Gend en Loos raken buiten hun medeweten en tegen hun wil in betrokken. Wie risico's wil lopen moet dat in principe zelf weten. Hij verliest die autonome beslissingsmacht echter zodra hij anderen van zijn voornemens op de hoogte stelt. Wie weet wat er gebeurt, is - zoal niet strafrechterlijk dan toch zeker moreel - medeverantwoordelijk gemaakt. Wij hebben die verantwoordelijkheid niet willen dragen. Als er vanmorgen een zwaargewonde student bij de AKI uit de kist was gehaald, dan zouden wij onszelf mede verantwoordelijk hebben geacht voor het verkeerd aflopen van deze reis a la Hugo de Groot. Zo'n verantwoordelijkheid kun je dragen, als een riskante reis gemaakt wordt omdat iemand geen ander middel open staat uit een benarde situatie te geraken. Daar was echter in dit geval geen sprake van. Uit de opvattingen die hierboven zijn weergegeven hebben wij de consequenties getrokken: wij hebben de politie geïnformeerd.

J: Toch was ik gespannen, een nieuwe, niet voorziene situatie was ontstaan. Ben daarom, na gegeten te hebben tot diep in de nacht de kroeg ingedoken. De volgende ochtend gebeld met Paul Diemel van Tubantia en met van Gend en Loos om de aankomsttijd te verschuiven. Iedereen reageerde normaal, alsof er niets bijzonders was, een goed teken. Stomverbaasd was ik dan ook toen ik om half twaalf van Frans van Nunen hoorde, dat Henck de vorige dag al om elf uur in Deventer uit de kist was gehaald.

Heeft de tussenkomst van de Twentse Courant een wezenlijke invloed gehad op het verloop van het project?

Henck: Jazeker, het "medeverantwoordelijksgevoel" van de Twentsche Courant t.o.v. mijn zelfbevrachting heeft een volledige ommezwaai teweeggebracht. De grote aandacht welke de pers ons gaf, kwam voor een deel voort uit de inbreuk, speciaal uitgevoerd door de politie en het foutieve A.N.P. bericht, dat aan de hand daarvan werd opgesteld.

11, 12 en 13 september Kunst-expositie in de Theetuin in Twekkelo

2009-09-03T09:58:00.000-07:00

Een voorbeeld van een schelpenfoto "Blauw" uit mijn serie Exotische Schelpen

Persbericht:

Theetuin “Op ’t Oorbeck” Twekkelo presenteert
Kunst en Culinair 2009

De theetuin op het erve 't Oorbeck aan de Gerinkhoekweg 31 in Twekkelo is van vrijdag 11 september tot en met zondag 13 september het domein voor schilderijen, foto’s en beeldende kunst van Diana Diemel, Adeline Oude Wolbers, Hanny Holdijk, Soraya Paola, Dorthe van den Bosch, Edith Howard en Bert Nijenhuis.
De kunst zal begeleid worden door een heerlijk aanbod van hapjes en drankjes uit de keuken van de theetuin en door diverse muzikanten.
Belangstellenden zijn alle dagen welkom van 10.30 tot 18.00 uur. De toegang is gratis. Meer informatie is te vinden op de website: www.twekkelo.nl/theetuin

Tho en haar hulp serveren taarten en lekkerijen uit de keuken van de theetuin

Kunstenaars, muzikanten, koks en bezoekers ontmoeten en inspireren elkaar in de theetuin van Tho en Bart..

2009-08-15T14:22:00.000-07:00

Andalusia

2009-08-12T15:10:00.000-07:00

Malaga

Ik las ergens dat Malaga ook wel de parel van Andalusie genoemd werd.

Nou dat werd ook weer ergens tegengesproken er zijn wel mooiere Spaanse steden, maar wij hebben daar een ideale tijd doorgebracht.

Hoe onderga je een verblijf van een week in een warme miljoenenstad in augustus?

Ach, als Hollander die de Spaanse gewoontes van d'r vader en moeder er met de paplepel ingegoten kreeg, was het eigenlijk gewoon weer als vanouds.

Vroeg opstaan, als de zon nog niet zo heet is, je basics doen en zorgen dat je niet omkomt van de honger en de dorst.

Bijzonder voelt het om constant tussen de hoge gebouwen te vertoeven en soms het slepende geluid van de sirene van een ambulance te horen, net zoals in Amerikaanse films.

In het centrum is een brede hoofdstraat die eeuwenoud lijkt.

Om die te doorkruizen zijn er zebrapaden waar je dus niet van de sokken gereden wordt zoals in Holland. Heerlijk dat werkelijk iedere auto gewoon voor je stopt, hoe hard ze ook rijden, ze stoppen. (dat is trouwens in Portugal ook zo)

Langs die brede straat staan prachtige gebouwen en aan het eind van die straat is er een boulevard-achtig park met gigantische palm- en bananenbomen, zo hoog heb ik ze nog nooit gezien. Helaas geen foto's van gemaakt, dus ik moet nog een keer teruggaan omdat fotografisch te bewijzen...

Maar zoals altijd maakt de eetcultuur erg veel indruk.

Zoals de aparte manier van Sardientjes grillen op het strand van Sacaba Beach.

Als een soort culinair fotograaf maak ik foto's van al onze heerlijke bereidde maaltijden.

Ook de uitgestalde vissen in de supermarkt ontkomen er niet aan.

Deze vissen lijken wel op alen zonder een jasje.

De beveiligingsdienst in deze supermarkt kwam meteen op mij af dat ik niets mocht fotograferen.
Beveiliging is in Spanje trouwens veel beter geregeld dan in Holland, ook pakt men alles met steriele handschoentjes aan, dit uit hygiene oogpunt.
De Mexicaanse griep heerst er nog niet eens zo lang, maar de hygienische maatregelen geven een veilig gevoel.
Maar toch werd ik ziek, zo beroerd dat ik alleen maar plat wilde liggen, helaas kon dat niet, die stomme vliegtuigstoelen staan rechtop.
"Je had Imodieum en ORS in je handbagage moeten doen!", foetert een vriendin tegen me bij thuiskomst, "dat zeg ik toch altijd!!"
Maar wat kan ik er nou aan doen dat ik ziek word vlak voor de terugreis, nota bene in het vliegtuig.
Zoiets zie je niet aankomen, na een week helemaal niks aan de hand, opeens pats boem....
Even een klacht over Vliegtuig maatschappij Air Berlin: goedkoop ja, maar service nee.
Air Berlin wat een slecht getrainde stewardessen, ik kreeg niet eens een asprine toen ik er om vroeg.
Sacaba Beach: Vanaf ons stekje kon je mooi over zee kijken.
Er kwamen regelmatig Cruise schepen de haven ingevaren.
Het straffe geronk van de motor was duidelijk te horen aan land, terwijl het schip dus echt mijlenver in zee voer.
Wat je zag was zoooo groot... niet te geloven en niet te filmen.
Ook niet te fotograferen. Het schip ging zo hard, dat hij al voordat ik ingezoomd had, uit beeld was.

Twentse Eikels

2009-07-25T04:08:00.000-07:00

Twentse eikenbomen

Er werd over vergaderd
Er was goed over nagedacht
Twents moest het worden, ongeacht

Rozendaal in Enschede kreeg een echt terras
Met stoelen, tafels, Twents belegde broodjes
En zelfs tapa’s in de namiddag

Op witte tegels tussen groen geruis
Klaterend water, architectonisch genot
Jan en de jongens en de meisjes
Zittend, etend voor de oude fabriek
Geen van allen
Wist wat voor hen ging vallen

Op een ochtend moest het gebeuren
Zomaar in de vakantietijd
Tussen de lomerijke eikenbomen
Liepen mannen in oranje pakken
Grof materieel, stof en hitte
Snel en zwetend deden ze hun klus
Witte tegels plaveisend maakte het af

Twentse eikenbomen
Ooit toevertrouwd aan moeder aarde
Ontluikende takken en bladeren
Opeens waren ze verdwenen
Misschien is het beter zo
Gaat er wat anders komen
In Spaanse sferen kuipen gevuld
Met Europese olijfbomen

Sacaba Beach

2009-07-24T14:42:00.000-07:00

toegang tot een Plaza de Torros

Sacaba Beach

Wij zijn nogal
Verslaafd aan Andalusië.
Een lange reis om er te komen
met of zonder auto
Maar de moeite waard om de
Klinkende namen zoals
Sanlucar de Barrameda, Sevilla, Malaga,
Cadiz en Jerez de la Frontera
En wat dacht je van woorden
Pueblo Blanco of Castillo de Gibralfaro
Por Favor en Buenes Noches.
Fascinerende bouwwerken
Gebakken tegels, versierde pleinen
Plaza de Torros, Vhino Tinto
Zandstranden, palmbomen, fonteinen
Ik wil het allemaal weer terugzien
niet kunnen wachten zoveel te doen
Flamenco dansen, spaanse muziek
Wandelen naar La Cuidad en de bloemen
Architectuur Moors en vaak kleurig

Plaza de Torros, zwarte paarden overal honden
Tapas’s restaurant, Calamari, Sardinas
Speciaal licht om te fotograferen
Costa de la Luz, twee extra zielen
Tussen een Processie of een Feria
Andaluz is
ontdekken ditmaal op
Sacaba Beach

Biologische Tuinbouwvereniging bestaat 40 jaar

2009-05-13T14:25:00.000-07:00

(stukje van mijn tuin in Twekkelo)

Biologische Tuinbouwvereniging Twente bestaat 40 jaar.

Op de jaarlijkse algemene ledenvergadering van de biologische tuinbouwvereniging Twente werd door het bestuur met een zekere trotsheid vermeld, dat de vereniging dit jaar 40 jaar bestaat.

In 1967 werd bovenop de Twekkeler-es in het gehucht Twekkelo de droom van florist Pieter Boxman werkelijkheid.
Begonnen als proefproject met als doel de grond te bewerken zonder gifstoffen, beleefde de vereniging in de jaren ‘70 haar hoogtepunt met 180 fanatieke leden.
In een paradijselijk stukje land ingeklemd tussen de industriesteden Enschede en Hengelo werd en wordt door velen al jarenlang in harmonie met de natuur getuinierd.
Eind jaren zestig was een biologische tuinbouwvereniging in Nederland een noviteit. Men noemde het toen zelfs “een biologisch agrarisch experiment”.

Steeds meer jonge mensen zijn de afgelopen jaren biologisch gaan tuinieren. Dankzij de ongekende handel in planten en zaden op Internet is het nu ook makkelijk om andersoortige groentes te verbouwen. Ging het vroeger vooral om piepers en stokbonen telen, vandaag de dag groeien op de moestuinen van Twekkelo ook exotische groentes zoals de oosterse Amsoi, artisjokken, koriander, rode pepers van Mme Jeanette of Turkse spinazie.

De vereniging telt anno 2009 ruim 50 leden, waarvan de leeftijd tussen de 30 en 80 jaar ligt.
Het bestuur heeft, om het 40 jarig bestaan te vieren, alle leden een zak organische meststof cadeau gegeven in de hoop dat de leden van de vereniging nog maar lang mogen zaaien en oogsten op de moestuinen van Twekkelo!

stukje Twekkelo

Zomaar een foto van een oude stoel

2009-03-17T14:22:00.001-07:00

stoelen en banken, ze hebben een aantrekkingskracht op mij als fotograaf.

kan geen bankje voorbij lopen of ik moet het fotograferen

deze oude stoel fotografeerde ik omdat ie zo helemaal op was.

Zandsuppletie

2009-02-18T12:43:00.001-08:00

Nu iets compleet anders. Foto's uit een machtige mooie tijd dat ik vrij en blij in de kop van Noord Holland als fotograaf rondstruinde en alles op het strand vastlegde.
Hier een paar foto's uit een serie die ik in 1986 en 1987 maakte van de zandophoging op het strand vlak voor de kust van Callantsoog.
Ze komen nu weer tevoorschijn omdat ik ze aan het inscannen was voor een aardige heer die ik in het vliegtuig ontmoette.
Hij zat toevallig naast mij en toen ik in gesprek met hem raakte dacht ik: "deze man ken ik".
Hij vertelde me dat hij zijn hele leven voor zijn werk( baggeren) de wereld over reisde en gewend was om lange reizen te maken.
Ik werd helemaal ingewijd in het hoe zo prettig en aangenaam mogelijke te overleven in de lucht, eigenlijk kwam het er op neer dat Cathay Pacific, de Chinese vliegtuigmaatschappij waar wij mee vlogen, volgens hem 1 van de beste services had.
Dat kwam een onervaren lange-afstand-reiziger zoals ik goed uit. Zo leerde hij me dat je op gezette tijden van de stewardesses een maaltijd met een drankje aangeboden kreeg, maar dat je zelf ook gewoon naar ze toe kon lopen om wat te lekkers te vragen (bv. pinda's of een gin-tonic of een broodje kaas!)
Bijna niemand wist dat, maar als je naar het keukentje van de stewardesses liep, dan stonden daar geregeld een paar lui op sokken die het wel wisten en het was ook niet alleen heel gezellig maar ook nuttig om te doen. Vooral veel bewegen is het motto tijdens zo'n lange reis en dus maakte ik, nadat ik mijn schroom overwonnen had, daar graag gebruik van!
De heer uit het vliegtuig had ik vroeger als baggeraar gefotografeerd op het strand.

Burgerinitiatief: eerste petitie vuurwerk

2009-01-06T13:46:00.000-08:00

Burgerinitiatief: Meer plezier met minder vuurwerk
Het eerste digitale burgerinitiatief is hard op weg om in de Tweede Kamer te worden behandeld.

Vandaag hoorde ik dat er een petitie is, die je kan ondertekenen als je niet van straatvuurwerk houd.
Het gaat erom dat het vuurwerk niet verboden wordt; maar het is een verzoek om het afsteken van vuurwerk bij oud en nieuw voortaan alleen toe te staan aan professionals die een vergunning hebben voor een vuurwerkshow.
Dat lijkt me een goed plan.
Binnen vijf dagen zijn 25.000 handtekeningen gezet om het afsteken van consumentenvuurwerk te verbieden. Daarmee heeft het Burgerinitiatief vuurwerk.petities.nl de helft van het aantal benodigde steunbetuigingen gekregen, ondanks technische problemen op internet. Er zijn op dinsdag 6 januari ook nog ruim 7000 mensen die hun ondertekening moeten bevestigen.
Ben benieuwd hoe dit afloopt.

Vuurwerk centrale vuurwerkshow

2009-01-06T13:24:00.000-08:00

‘Algeheel verbod afsteken vuurwerk’
Een jaar geleden waren er al voorzichtig geluiden te bespeuren: uit de krant van 30 dec. 2007.
door de redactie
AMSTERDAM - Het Rotterdamse GroenLinks-raadslid Arno Bonte vindt dat het helemaal verboden zou moeten worden dat het publiek op straat vuurwerk afsteekt. In plaats daarvan zou elke gemeente een centrale vuurwerkshow moeten organiseren
Bonte (29) vindt de huidige vuurwerktraditie met alle slachtoffers en vervuiling vandien niet meer van deze tijd. In zijn eigen gemeente zal hij met een voorstel komen.
Of zijn plan haalbaar is, blijft afwachten. Bonte heeft geen onderzoek laten doen naar steun onder de bevolking. Het afsteken van vuurwerk mag nu officieel alleen op 31 december van 10.00 uur ‘s ochtends tot 2.00 uur ‘s nachts.
Het raadslid zegt dat een verbod wel even wennen zal zijn. Het aftroeven van de buurman met een net iets grotere vuurpijl, zal tot het verleden gaan behoren. Maar het wordt aangenamer en veiliger om na twaalf uur op straat nog buren, vrienden of familie op te zoeken. En tienduizenden astmapatiënten hebben minder ademhalingsproblemen. Volgens Bonte staat hij niet alleen met zijn plan en zijn er ook in andere plaatsen politici die er voor voelen. De vuurwerkbranche zal er niet blij mee zijn, maar het algemeen belang is groter.
Volgens een woordvoerder van GroenLinks in de Tweede Kamer is een algeheel verbod op het afsteken van vuurwerk niet eerder binnen de partij aan de orde geweest. Hij denkt ook niet dat er op korte termijn een dergelijk voorstel van de GroenLinks-fractie valt te verwachten.

Kredietcrisis

2009-01-01T13:48:00.000-08:00

Kredietcrisis

Ben je een tijdje op vakantie in het buitenland geweest, kom je terug, staan er opeens overal afvalbakken in de stad waar je poep van je hond in moet deponeren.
Om uit te leggen wat de bedoeling is kreeg iedere hondenbezitter een grote envelop in de bus met inhoud: zak hondenkluiven, drukwerk en een brief over hoeveel boete je krijgt als je die drollen niet opruimt.
Dit is Nederland op z'n smalst! De bemoeienis van de overheid, is dit de betutteling van het volk van kabinet Balkenende of is dit een idee van een gestoord gemeenteraadslid?
Kredietcrisis. We zitten toch met z'n allen in een kredietcrisis? Deze ruim-de-poep van-je-hond-op-actie moet aardig wat eurootjes gekost hebben. Heeft de gemeente daar zomaar geld voor?
Kredietcrisis. Wie betaald dat?
Ik weet het; het zijn de hondenbezitters die de boete's betalen.

Ik verbaas me mijn hele volwassen leven al over de traditie om vuurwerk af te steken tijdens de jaarwisseling met Oud en Nieuw.
Al dagen van te voren wordt er in Enschede flink geknald. Vooral in bepaalde wijken grenzend aan mijn woonwijk, ziet men het voortijds afschieten van rotjes als een leuke bezigheid.
Ik probeer me in te denken dat deze mensen er werkelijk heel veel lol aan hebben, maar mijn aversie tegen vuurwerk blijft.
Veel mensen (vooral jongens en mannen) bevolken 1 x per jaar opeens de straten en schieten rode knallers in het rond. Mijn hond beeft en trilt van angst voor dit denderend kabaal. Dit jaar is het in om met zelfs in de stad met karbietbussen te knallen. Wat een lawaai.
Volgens mij zijn er minstens even zoveel mensen die liever helemaal geen vuurwerk zien.
De redenen zijn bekend, de luchtvervuiling, geluidsoverlast en het afval zijn de grootste ergenissen.
Normaal gesproken krijg je een bekeuring als je een hondendrol niet opruimt, maar al het vuurwerkafval ligt in een (ieder jaar steeds groeiende) grote hoop op de openbare weg.
En wie betaald dat opruimen dan? Vast ook de hondenbezitters?
Toch heb ik een leuke jaarwisseling gehad want het leek in mijn straat nog wel mee te vallen met het afsteken van vuurwerk, maar dat lag niet aan de kredietcrisis, dat lag eerder aan de lekkere wijn en de lcd tv met mooie muziekprogramma's.

De Sagopalm

2008-12-13T13:53:00.000-08:00

" De Sagopalm indrukwekkend"

Voor de inheemse bevolking van de Molukken (Ambon) is de Sagopalm (Metroxylon Sagu) van oudsher een belangrijke plant. De Sagopalm is een indrukwekkende boom en kan wel 20 meter hoog en 60 cm breed worden.

Sommige bladeren worden 7 meter lang en de bladstelen zijn bedekt met stekels en doornen.
De boom is multifunctioneel, wordt o.a. gebruikt voor voedsel:
het merg uit de stam wordt als meel gebruikt. Van het zetmeel maakt men koekjes, pudding en een soort cake achtig brood.
De bladeren van de sagopalm worden gebruikt als bouwmateriaal:
als dakbedekking, als muurafscheiding en er worden mandjes van gevlochten.
De dikke stelen van de palmbladeren worden gebruikt als stokken voor trommels.
En je kan de stelen ook gebruiken om de natte was over te hangen.

foto: enkele Sagopalmbomen.

Bananenbomen

2008-12-08T11:44:00.000-08:00

Bananenbomen

Op het eiland zie je overal bananenbomen met de trossen bananen zo aan de boom hangen.
Er zijn niet slechts 1 of 2 bananensoorten zoals bij ons in de winkel, maar er zijn meerdere soorten bananen.
En zoals ze daar alles in brand steken, zo ook dit arme zwartgeblakerde trosje bananen op het strand.

Bali 2

2008-12-04T01:55:00.000-08:00

Op Bali wordt ik vrij direct al ziek.
Poor Me; griep, verkouden, keelpijn en koorts.
Dus we hebben eigenlijk niet veel gezien, alleen het witte zandstrand en de winkelstraten vol toeristische winkeltjes van Kuta.
Wat het was weet ik niet: een hardnekkig Balinees griep-virus of last van de warmte en de koude wind uit de airco's.
Grote temperatuursschommelingen. Dat is ook niet gezond.

Toch zijn we die dagen een beetje wezen rondkijken en vlak bij ons verblijf zagen we soms dingen die heel vreemd voor ons waren.
Bijvoorbeeld, op een dag lopen we op het strand tegen een gebedsdienst aan.
Massa's manden met offerandes en een groep mensen zittend op de grond aan het bidden.
Marthin dacht dat het een crematie was want het geheel was zo sacrafied en gehuld in mysterieuze rook.
Bleek dat men vlak naast deze spirituele bijeeenkomst afval aan het verbranden was.
Een grote stapel afval stond daar gewoon in brand, kartonnen dozen, vloerkleden en alles stond lekker te smeulen en te stinken.

Traditioneel huis met oude muziekklanken

2008-12-04T01:36:00.000-08:00

traditioneel huis met oude muziekklanken.
Op een zekere dag gingen we met de auto met gehuurde chauffeur naar de andere kant van het eiland.
Naar een heel oud huis, je kon er het laatste stuk alleen te voet komen via een afdaling over een smal glibberige paadje. Dit was het huis waar de ouders van Marthin gewoond hebben en er was door de huidige bewoner Bung Piet niets aan veranderd.
Deze Piet maakte zelf Joekalile' s en speelde voor ons op een van zijn eigengemaakte instrumenten. De Joekalile is een 4snarig mini gitaartje beter bekent als een Hawai'se gitaar. Het instrument was daar vroeger zeer in zwang op feesten en partijen.
Het was een bijzondere dag, daar In Marawai bij het oude huis, met de vrolijke klanken van de Joekalile.
(filmpje volgt)

modderstromen

2008-12-04T01:13:00.000-08:00

Modderstromen en grondverzakkingen zijn vrij normaal op Ambon.
Het regent er veel en als gevolg daarvan gaat de grond verzakken.
Het eiland is niet zoals bij ons overal betegeld, want op de grond is voornamelijk gewoon zand.
Vlak langs de kust loopt een asfaltweggetje en aan de andere kant van die weg is het meestal hoger dus loopt vanzelf het overvloedige regenwater naar de zee ( dwars over de weg).
Overal op en langs de weg zie je losgeraakte stenen, zand en modder.
Soms is de weg daardoor zo smal geworden dat je er met een auto nauwelijks langskan.

Zwemmen op Ambon

2008-12-04T01:01:00.000-08:00

Zwemmen doe je nooit alleen. Altijd waren en overal waren er de kinderen die met je mee zwommen. Zwaan kleef aan.

Zwemmen op Ambon
Speciaal voor mijn zus Nicky hier een foto van mij na een zwempartij in de zee met kleren aan.
Men mag op Ambon niet in zwempak of bikini zwemmen; er heerst nog steeds een schaamte-cultuur wat bloot betreft.
Om in je kleren te zwemmen voelde aan alsof je op de lagere school als kind af moest zwemmen voor je zwemdiploma.
Heb nooit begrepen waar dat goed voor was..

Kip in doos

2008-12-04T00:49:00.000-08:00

Voor bij de Pondok (zo noemden zij het winkeltje), zat Vebbi met de nationale groente (Kangkung) op haar schoot naar de zee te kijken.
Die groente hebben we daar dagelijks gegeten en Kangkung lijkt een beetje op onze spinasie, heel lekker.

Onder de dakgoot bij het winkeltje van Bung Andi zat een kip in een doos te broeden.
Die kip wilde niet meer uit die doos komen en zat daar goed, zo hoog en droog.

De winkel van neef Andi

2008-12-04T00:04:00.000-08:00

Men noemt op de Molukken een gerespecteerde man in de gemeenschap: een Bung, dus hier even iets over Bung Andi.
Een hardwerkende sympathieke man, die ook een beetje Engels sprak, alhoewel omdat niemand daar Engels praatte was hij de woorden vergeten. A Nice Man.
Het winkeltje van Bung Andi, beneden aan de straat was de sociale ontmoetingsplaats van de buurt.
Allerlei mensen kwamen daar wat kopen en een praatje maken. Ik ben er voorgesteld aan heel veel mensen die weer op de een of andere manier een relatie hadden met de familie van Marthin of die relaties hebben in Nederland.
Ambon is doorspekt met het hebben van familieleden in Nederland en iedereen schijnt iedereen te kennen van naam.
Het is de KNIL die dit in vroegere jaren veroorzaakte, toen de naar werk zoekende mannen in Ambon ervoor kozen om voor de Nederlandse vlag te gaan strijden. Nu, na al die jaren blijkt Holland overal in de cultuur verweven te zitten.
Later zal ik wat voorbeelden geven.

Ambon nog een keer

2008-12-03T23:51:00.000-08:00

Foto van de trap en de veranda bij de familie in Amahusu.
Vanuit die plek kon je de zee niet zien, maar wel bomen en planten in groene en rode tinten.
Apart dat de verroeste zinken daken zo mooi kleuren bij de flora.

Fauna heb ik niet veel gezien. Alleen kippen, de hond Brauwn, enkele katten en vooral vissen.

Ambon 6

2008-11-24T22:27:00.000-08:00

Ambon 6
Af en toe nemen de zonen van neef Andi ons mee voor een dagtrip.
Achter op de motor samen met andere familieleden en/of wat buren gaan we naar leuke plekjes. Hier sta ik op een bergklif bij Pintu Kota die hoog boven bij het azuurgroene zeewater loopt.
Naast mij staat neef Nicolas.
Er was een rots met een gat erin en daar waren picknicktafels onder een afdakje waar je rustig kon zitten.
We komen er bekenden uit Almelo tegen. Sien en Bram. Even Nederlands praten! Sien zegt; " je moet de knop op Ambon 30 keer omdraaien"; alles wat je thuis normaal vind, is hier niet meer normaal.

Ambon 5

2008-11-24T22:16:00.000-08:00

Ambon 5

Amahusu Kampong, hier is de hoofdstraat waar het winkeltje (Pondok) van neef Andi aan ligt.
Iedere dag komen er tientallen klanten iets kopen. Elastiekjes, een zakje met olie, frisdrank, sigaretten, enveloppen of shampoo.
Neef Andi slaapt samen met 1 van zijn zoons iedere nacht in het winkeltje zo komt het voor dat hij midden in de nacht nog wat verkoopt aan langstrekkende reizigers, wat een klantenserice!

Ambon 4

2008-11-24T22:03:00.000-08:00

Ambon 4
Bij ons in Belanda heb je de 4 seizoenen. Dat heb je hier niet, hier heb je de moesson-tijd en de niet-moessontijd. Wij zijn in de niet-moesontijd, maar het regent er toch nog regelmatig.
Geen wonder dat het zo groen is op Ambon; de bananenbomen en de Sago palmen (spreek uit Sagu) groeien hier de hemel in. Op de foto zie je neef Andi die naar zijn winkeltje loopt en op de achtergrond zie je de veranda van Mama Gebe.

Boten race (Prauw Manguerebe)

2008-11-24T21:58:00.000-08:00

Op 19 november was er een grote botenrace.
Tientallen boten (Prauws) met ieders 28 roeiers moesten roeien naar Ambon kota.(10 km) Op het ritme van trommelgeroffel de tifaman zat in de boot.
De start van de race was vlak bij ons verblijf (bij Eri) en ik ben achter op de motor een stukje meegereden langszij de race om foto's te maken. Martin zat in een bootje op de zee maar de prauws gingen zo ontiegelijk snel dat zij het niet bij konden houden.

Ambon 3

2008-11-24T21:45:00.000-08:00

Ambon 3.

a>
Mama Gebe is al 89 jaar; zij is van de generatie van de moeder van mijn vriend. Ze was getrouwd met een broer van de vader van mijn vriend en woont in een huis met mooie groene veranda vlakbij neef Andi waar wij logeren. Elke dag kom je haar tegen en groet ze je vriendelijk en vraagt wat je gaat doen.
Toen de foto gemaakt werd had het net geregent en op de foto is ze aan het water sprenkelen. Mama Gebe is zo elke dag druk met haar potten met planten en haar huis en tuin schoon te houden, zo blijft ze kwiek.

Bali 1

2008-11-24T20:51:00.000-08:00

En nu zitten we op Bali, na tweeeneenhalveweek in de kampong gezeten te hebben zijn we nu weer terug in de bewoonde wereld. Zeg nooit "nooit", maar ik kom er waarschijnlijk nooit meer terug. Als fotograaf (en kunstenaar die van natuur en cultuur houdt) (en van lekker badderen en wandelen) was dit afzien, de voornamelijk negatieve beelden die op mijn netvlies kwamen, vergiftigden mijn geest.
Had geen inspiratie om te fotograferen, het enige wat ik wilde fotograferen was de viezigheid, maar dat is niet erg netjes als je bij lokale bevolking logeert.
Ook wilde ik de verbrande huizen in de wijken fotograferen waar de moslims de christenen verjaagd hadden en de tientallen, nee honderdtallen kerken en moskees die eiland rijk is.
Maar heb me voornamelijk beziggehouden in een diameter van plm. 2 km rondom het huis te fotograferen als het niet te warm was. De zon is erg heet en na een kwartier lopen ben je al uitgeput.
Bali is ook erg warm, we zijn er nu ruim 2 dagen en men zegt dat het warme weer vanuit Australie komt aanwaaien.
Het heeft beide dagen een poosje geregend, maar regen hier is niet erg, alles frist er lekker van op.
Op Bali is een snelle internetverbinding en kan ik nu foto's op mijn blog plaatsen!
Dus als eerste wat foto's van Ambon.
Thuis in een informatieboekje uit 1970 las ik dat Ambon een volgebouwde stad was, dat is anno 2008 (38 jaar later) nog steeds zo, ik plaats een foto van hoe de huisjes tegen de bergen aan gebouwd zijn.
De stad Ambon
Dit is nog een relatief mooie foto..
De daken van de huisjes zijn veelal gebouwd van zink en dat is zo lelijk en het is er erg smerig; het afval gooit men overal neer, er is geen vuilnisdienst zoals bij ons. Dus gooit men het huisafval langs de straat of zo over de klif het strand op en steken het dan in brand. In de beekjes en de rivieren en in de zee overal drijft afval. Her en der zijn smeulende vuurtjes, de rook komt je longen binnen.

Ambon 2

2008-11-16T18:48:00.001-08:00

Ambon 2
Ons verblijf bij de familie van Marthin.
De familie die tegen een berg aan woont in Amahusu is erg gastvrij en wij worden hier verwent alsof we in een all-in hotel verblijven.
Meerdere keren per dag warm eten, bijna altijd met grote pannen rijst, sajoer en vers gegrilde vis.
Ik kom volgens mij kilo's aan, want veel lopen doe je hier niet, daarvoor is het overdag te heet. Het weer is goed, erg warm dus; dik over de 30 graden maar af en toe regent het flink en dan koelt het lekker af.
Het strand met keien is aan de andere kant van de weg; via een smal stenen trappetje kom je daar en je kan er lekker zwemmen.
Niet in bikinie maar met kleren aan want dat is men hier gewend. Voor een orang belanda zoals ik is dit effe wennen. Er is een man, Boetje, die heeft een prauw met motor. En omdat ik van de zee en van zwemmen hou heeft hij aangeboden om vanmiddag met hem mee te gaan de baai op.
Over een paar dagen is er hier een prauw mangurebe (wedstrijden met bootjes) met tromgeroffel (tifa's) erbij. De eerste keer dat we de authentieke trommelmuziek hier gaan horen, Marthin zou ervan genieten hij kan zo meedoen!
Dat feest speelt zich allemaal hier vlak bij de deur af, bij kampong Eri, Batu Anjo. Dit is een partij grote keien die in zee gevallen zijn waar Marthin zijn vader vroeger speelde.
Een mooi plekje, maar ik mag er niet zwemmen, volgens de lokale bevolking zou ik daar ziek van worden.
Met de geleende videocamera gaan we dit spectakel filmen, Marthin legt alles op film vast en ik maak foto's.
zijn ze niet gewend met foto's te werken.
Hier is niet zoals bij ons in elk huis een computer, sterker nog; de stroom valt dagelijks meerdere keren uit. 'S avonds zitten we bij kaarslicht op de veranda.
We hebben geen vaste planning maar we gaan waarschijnlijk toch wel naar Bali in het weekend van de 22e november.
Voorlopig zitten we nog een aantal dagen in de kampong op Ambon Manisee tussen de bananenbomen en de palmen en de kippen! Elke ochtend kraaien de hanen ons vroeg wakker. De dagen zijn kort, om 19.00 uur is het al donker. Maar de zon is allesoverheersend vel en licht overdag, die Sunboots krijgen we mooi mee als ondergrondje voor de komende maanden straks als we hartje winter weer terug komen in Holland!
Wat zal dat een overgang zijn, maar ik verlang wel naar mijn dekbedje, zelfs hier slaap ik onder een katoenen sjaal die ik meegenomen had. Niet omdat het koud is, (het is hiet immer sweety hot) maar omdat je iets over je heen wilt hebben.
En mijn wandelingen met mijn hond Celia mis ik ook vreselijk, maar gelukkig loopt er hier een kleine hondje Brauwn en knuffel ik dit bruine puppie regelmatig.

Ambon 1

2008-11-16T18:48:00.000-08:00

Ambon 1
We zijn nu in Ambon Kota en het heeft bijna drie kwartier geduurt voordat ik in mijn mailbox kon kijken.
Toen ik een mailtje wilde versturen schoot de boel er weer uit, dus emailen gaat heel moeilijk vanuit Ambon. De verbinding is supertraag. Je moet vreselijk veel geduld hebben. De helft van de tijd valt de stroom uit, zowat iedere dag zit men 's avonds op het eiland in het donker.
Voor een Westerse Europeaan, is deze stad niet bekoorlijk; Mart zegt er moet nog veel gebeuren om het land op te bouwen. Er wordt beschuldigend met de vinger gewezen naar de centrale regering in Jakarta, zij zouden niet voor voldoende hulp zorgen. (d.w.z. voldoende geld)
Maar de lokale bevolking zou zelf ook initiatieven kunnen nemen om de infrastructuur, de sociale woningbouw, de stroomvoorziening en de afvalverwerking te kunnen verbeteren.
Dat is niet makkelijk, want een individu alleen kan weinig uitrichten. Wij Westerlingen denken dan direct aan groepen mensen organiseren en gezamenlijk wat op zetten, maar wie moet dat leiden? Blijkbaar is daar geen kennis voor of durft men niet.
Door de onlusten tussen de christenen en de moslims op het eiland Ambon in 1999/2000 en daarna, is er veel kapot gemaakt, zowel materiaal als mentaal. Het is dan al wel bijna tien jaar geleden, maar je hebt de indruk dat de wonden nog moeten helen. De bevolking leeft van dag tot dag. En wat doet men zoal dagelijks? Vooral lekker eten koken en eten!

Ambon

2008-11-12T19:29:00.000-08:00

Ambon

Ruim een week op het eiland Ambon, we kwamen van de week twee hollandse Molukkers uit Almelo tegen; ze heten Bram en Sien.
Sien zei je moet hier de knop 30 keer omdraaien, met andere woorden alles wat je gewend bent is hier kompleet anders.
Vandaag met Richard Gomies achter op de motor Ambon Kota in op zoek naar een internetcafé.
We vragen of er een USB aansluiting is om wat foto's over te zetten op mijn weblog.
Na 3 verschillende internetcafe's geen succes, dan maar een poging wagen in het 3e internet cafe, waar de computer de verkeerde datum aangeeft, dus ik denk niet dat dit bericht bovenaan komt te staan febr 2002.
Nou het is hier niets zo met internet, jammer, kan pas weer wat doen als we in Jakarta zijn.
Mijn gids is al na 1x Ambon-stad bezocht te hebben er helemaal klaar mee, er is niets veranderd sinds zijn bezoek 10 jaar geleden.

12 november 2008
Het is volgens mij nog slechter dan vroeger. Het wordt niet veel opgeknapt. Kapotte riool of straten vol met gaten en troep.
Er wordt soms wel wat gedaan, maar het lijkt een druppel op een gloeiende plaat.
We willen tijdens onze reis nog naar Java, Surabaya ofzo, geen vaste plannen, in ieder geval werd ons gezegd niet naar Bali te gaan, want daar dreigt gevaar ivm de executie van de terroristen.
Verder is het hier panas (heet) en veel makan (eten), elke dag een duik in de Ambon zee.
Ambon zee.

Jakarta

2008-11-04T05:38:00.000-08:00

Wij zijn in Jakarta beland (van 2 tot 4 november)in een groot hotel in een westelijk distrikt in de stad niet ver van het vliegveld.
Kon helaas geen verbinding maken met internet met mijn eigen laptoppie.
Allemaal mensen van het hotel zijn wezen kijken naar waarom mijn laptop geen verbinding kan maken met WIFI internet, want ik had al wel ervoor betaald.
Nu vlak voordat we in het vliegtuig gaan naar de Molukken, gauw nog even een bericht vanuit een overvolle stad Jakarta.
De hoofdstad van Indonesie heeft 3 a 4 miljoen inwoners. Dus veel mensen, veel verkeer en smog. Inderdaad veel lawaai ook.
Wij zijn een paar keer naar grote overdekte winkelcentra geweest. Die zijn supermodern met westerse winkels en voorzien van alle gemakken. Daar is het schoon, koel en veilig. (Overal zijn beveiligers aanwezig)
Buiten voel ik me niet op mijn gemak, het is er erg warm en het regent trouwens ook regelmatig en er zitten soms grote gaten in de weg, er zijn vlakbij sloppenwijken dus ook armoede en de rivier hier vlakbij heeft zwart borrelend verontreinigd water. Als toch 'een milieufreak' had ik me er wel enigzsinds op voorbereid, maar dit is toch wel heel erg als je dat niet gewend bent.
Maar het hotel is keurig en de bediening is uit de kunst.
Marthin belt en SmS en ontmoet hier mensen die hij kent; ik noem hem het administratiebureau. Hij regelt alles via anderen omdat dat goedkoop zou zijn.
Het maakt je ook afhankelijk en dat is niet altijd even fijn.
Vooral als iets niet goedgaat.
De vliegtuigticket naar Ambon heeft onze verkeerde namen erop staan maar volgens de vrouw die het via Stanny, via Sandra geregeld heeft, zal het op het vliegveld allemaal goed komen.
Een dag eerder dan gepland vertrekken we 's nachts naar Ambon (nachtvlucht) en komen daar in de vroege ochtend aan. Ben benieuwd wat we te zien krijgen, in ieder geval veel zon en zee denk ik.
Foto's nog nauwelijks gemaakt, de files of de mensen in de file niet interessant.
Maar interessant gaat het wel worden. Zie later de foto's...

Hoog in de lucht een felle zonnestraal op het oor van de man die voor mij in het vliegtuig zat.

Dat is mooi!!

2008-10-25T12:49:00.000-07:00

Dat is mooi!!

In Enschede gebeuren rare dingen. Al jaren woon ik met enige tegenzin in Enschede omdat ik eigenlijk aan een mooi wit strand zou moeten wonen.
De dingen die ik in Enschede zie zijn niet altijd even geweldig, veel verwaarlozing van wijken in combinatie met weinig stijlvolle nieuwbouw.
Maar de laatste jaren groeit het besef dat een stad moet herbouwen als het wil overleven in deze moderne tijd.
En er wordt gebouwd! Alsof Enschede alles wat men 25 jaar niet deed in 1 jaar wil goedmaken.
Zo is er een Mega Muziekkwartier pand bijgekomen. architectonisch lijkt het theatergebouw op een dikke Walvis.
Zo is er een extra verdieping op het voetbalstadion bijgekomen en ook bijvoorbeeld een grotere ijsbaan voor sportieve schaatsers. Hee dat klinkt goed, wat een stijl wat een klasse.
Het lot is zo dat ik sinds een half jaar werk heb in een moderne nieuwbouwwijk waar men nog lang niet uitgebouwd is.
De wijk heet Roombeek.
In Roombeek gebeuren veel dingen.
Zo was er afgelopen maand een "Kraanmachine-dans" op Walsmuziek in het losse bouwzand. De dans was het startschot voor de bouw van een Creatieve Campus. (Op het terrein van de oude Grolsch bierfabriek gaat men een creatieve woon/werk/winkel wijk maken )
De lokale pers was massaal afgekomen op dit unieke spektakel. Ik heb er wat foto's van gemaakt.

Indonesië

2008-10-21T13:46:00.000-07:00

Indonesië.

Ik ga op reis, naar Ambon, Molukken (Maluku).
Dat ligt in de Zuid Molukken, oostelijke provincie van de Republiek Indonesië.
Landoppervlakte: 77.990 km2 (Nederland: 40.585 km2).
Oktober schiet al aardig op; het gaat hard nu, nog minder dan twee weken dan is het zover.
De koffers worden gepakt, de voorbereidingen worden getroffen.
Heb nog nooit zo'n lange vlucht gemaakt en ook nog nooit in Azië geweest.
We weten dat we over een paar weken in een heel andere wereld leven.
Maar hier in Holland is dat nog moeilijk voor te stellen,
Het dagelijks werk gaat gewoon door, het wordt herfst; de bladeren vallen van de bomen.
Uit mijn douchekop komt altijd warm water en de kachel verwarmt geriefelijk mijn huisje.
Straks heb ik alleen koud water uit een betonnen bak (brrrr) en de warmte in de tropen zal vaak verstikkend zijn.
Maar de natuur moet overweldigend zijn met haar rijkdommen: de tropische bossen en de visrijke zeeën en de mensen zijn heel vriendelijk.
Dit verschilt van eiland tot eiland, van dorp tot dorp, maar dat is zelfs in het kleine Nederland ook zo.
Ik heb een woordenboekje van de Molukse taal, maar het voelt aan of ik een soort streektaal aan het leren ben een soort Twents.

Dat is Mooi! (28)

2008-07-19T03:15:00.000-07:00

Dat is mooi!

Het grootstedelijk beleid in Enschede wordt alom geprezen.
Met giga bouwprojecten zoals die van het Van Heekplein, het nog af te bouwen Muziekkwartier en het Roombeekproject, wordt Enschede er steeds mooier op.
Maar kleinere zaken worden vaak over het hoofd gezien.
Er zijn ook plekjes in de stad die speciale aandacht verdienen.

Het in het groen verscholen vliegveld Twente ligt er in de zomermaanden van 2008 stil en verlaten bij.
Het is complete kapitaalvernietiging dat deze luchtvaart Basis, die met 1 druk op de knop weer operationeel kan worden gemaakt, door allerlei mensen met allerlei ideeën stilgelegd is.

Herman Finkers is best een aardige cabaretier, maar moet zich niet bemoeien met kerken of luchthavens. Een vliegveld is geen grapje maar een strategisch gekozen plaats waar van oudsher mensen en goederen vervoerd werden.
De F16 machines zijn overgeplaatst naar andere delen van Nederland.
Wat ons nu nog rest, is een burgerluchtvaartbasis met een grote potentiële economische waarde.
Het werkgelegenheidseffect is het grootst als er weer gevlogen gaat worden. Een afgelegen gebied als Twente kan daar alleen maar haar voordeel mee doen.
De Duitse Lufthansa heeft belangstelling; de Nederlandse regering en de Provincies zullen luchtvaartindustrie- en innovatieve bedrijven moeten stimuleren om zich hier te komen vestigen.
Dat alles heeft een grote aantrekkingskracht voor pas afgestudeerde beeldende kunstenaars, technische universiteit studenten en natuurlijk de altijd en overal aanwezige vliegtuigspotters!
Met respect voor de bestaande natuur en cultuur is er ruimte naast de luchthaven voor een Parken-terrein met recreatieve en sport-faciliteiten. Een modern megahotel met streekgebonden horeca ligt in de mogelijkheden.
Stem voor de toekomst van Airport Enschede!

Metropole

2008-07-08T12:19:00.000-07:00

Purnama is een heerschap uit Enschede die graag poëzie maakt en verhaaltjes schrijft.
Het eerste verhaal van Purnama:

STAPPEN IN EEN METROPOLE

Een dagje stappen met mijn favoriete vriendin behoort tot één van mijn fijnste bezigheden.We voelen elkaar goed aan en hebben pleizier in het leven dus kan een avond niet stuk. Enige dagen geleden werd deze heftig geopend met een voorstelling van de Carmina Burana met de liedklas van ons conservatorium in de al snel in temperatuur stijgende Grote Kerk Het Omnia Sol Temperat deed zijn gezegde eer aan . Na afloop zochten wij alras de verkoeling bij een van de vele etablissementen die deze binnenstad rijk is. Er was een nieuwe tent waar wij, innerlijk en uiterlijk, verwarmd onze heil zochten om de dorst te lessen. Buiten gunde men ons geen tafeltje waar men gezellig na kon keuvelen over de muziek dus schreden wij naar binnen alwaar een koele ambiance ons verwelkomde. De bestelling gaf wat probleempjes met het aardige meisje dat haar best deed maar niet goed op de hoogte was met wat zij serveerde, na wat gezoek vond zij de Bordeaux die boven de toegestane schenktemperatuur was. Mijn biertje was heerlijk op temperatuur O°C , bij de vraag van het lieftallige meiske hoe mijn vriendin de wijn vond, en die eerlijk vertelde dat hij veel te warm was hetgeen zij blozend beaamde hierop wees zij ons op de gekoelde wijnkast waar excellente wijnen voor het grijpen lagen. Blijkbaar mag je een Bordeaux bij elke temperatuur gewoon weg slobberen. Nou ja we hadden het wel gezien op naar de volgende verrassing en dat was er zeker een. Een klein tussendoortje om de avond te breken leek ons wel iets dus het werd ‘’Laila’’ een shoarma tent. Het viel ons op dat er niemand buiten of binnen zat maar daar kwamen we al gauw achter, de twee lummels die de tent runden, Laila heb ik nergens kunnen ontwaren, waren echt van een andere planeet. Op onze vraag wat een en ander inhield moesten zij het antwoord schuldig blijven, met wat gebarentaal kregen we tenslotte toch wat we wilden. Afrekenen toonde een nieuw probleem, zij hadden nog niet van een pinpas gehoord hetgeen mij noopte de portefeuille te trekken. De avond was nog jong dus besloten we nog effies door te zakken bij een populair café, hier werd mijn charmante dame opnieuw geconfronteerd met een foutje, men had géén Bordeaux, nou ja zeg, het was amper middernacht en dan al blut? We hebben de uiterst gezellige avond afgesloten met een gezamenlijk biertje met het vooruitzicht dat er deze zomer nog velen zullen volgen.

Purnama

Enschede By Night

Celia en hondengedrag

2008-06-28T07:16:00.000-07:00

Celia heeft verlatingsangst.
Onze hond Celia komt uit Asturias Spanje, en werd als straathond in een Spaans asiel geplaatst. Daar heeft zo'n dier over het algemeen geen prettig leven.
Wij hebben Celia nu een jaar.
Het gaat steeds beter met dit zwerfhondje.
Het is een Mix foxterrier en het is een allemansvriendje dus ze is even aardig tegen iedereen. Je hebt er eigenlijk geen kind aan.
Maar ze is heel ongelukkig als ze alleen moet zijn.
Heel zachtjes maar angstig huilt ze, piept ze en als er vreemde geluiden zijn dan begint ze harder te piepen.
Ik heb een buurman, dat is een net een oud wijf. Joop heet hij en het is er zo eentje die over alles zonodig moet klagen. Heel lastige kerel die buurman.
Probeer het met eens een "hondengedragstherapeut", zei men laatst tegen mij.
Dus toen contact opgenomen met Dogplaza; paar emails over en weer verstuurd en toen nooit meer wat van ze gehoord. Jammer dan, ach het scheelde weer een hoop pijn in de portemonee.
Celia moet lekker in de tuin verblijven, maar het liefst zit zo dicht mogelijk bij ons in de buurt.
Trouwens ze heeft een eigen aparte manier van zitten. De achterpoten steekt ze door de voorpoten. Dat heb ik nog nooit een hond zien doen.

Dat is Mooi! (27)

2008-06-28T07:08:00.000-07:00

Roombeekdagen

Taboes doorbroken met Architectuur in Roombeek.

Was Enschede een paar decennia geleden nog één van de lelijkste steden van Nederland tegenwoordig gaat het de goede kant uit.
Onlangs is door de stad een prijs voor kwalitatief hoge architectuur, de Gouden Pyramide, in de wacht gesleept.
Dit alles is te danken aan de taboedoorbrekende ontwikkelingen in de wederopbouwwijk het Roombeek.
Drie dagen lang stond Enschede in het teken van de stedenbouw en architectuur er waren lezingen, exposities en rondleidingen in Roombeek.
Samen met het Architectuurcentrum Twente en Medialab Enschede lokte de Gemeente
via een dure landelijke reclamespot de bezoekers naar de nieuwe wijk.
Van stedenbouwkundig architect Pi de Bruijn hoorden ze dat de wijk in tegenstelling tot Vinex wijken veel afwisseling kent en dat juist dat Roombeek zo interessant maakt.
Interessant was het zeker, de opkomst was veel groter dan verwacht, de welkomstassen van de weekkrant en de Twentse broodjes van het museum-restaurant waren op zondagmiddag al op.
Een teken dat dit evenement ook volgend jaar terug mag komen, want de stad die zo trots is op haar architectuur kruipt onder meer door dit stedenbouwkundig hoogstandje beetje bij beetje uit haar Provinciale schulp. Kijk naar de volgende fotoreportage van Diana Diemel.

ARTwekkelo Kunstdagen, 14/15 juni2008

2008-06-28T06:57:00.001-07:00

ARTwekkelo Kunstdagen op 14 en 15 juni 2008

Een weekend lang kunst en muziek in het prachtige buitengebied van Twekkelo.
Stichting ARTwekkelo organiseert in samenwerking met de Vereniging Behoud Twekkelo en de Musikschule Ahaus deze unieke kunstmanifestatie in het buitengebied tussen Enschede en Hengelo.

Er zijn speciale wandelroutes uitgezet, de zogenaamde stiewelpaden.
De routes leiden ondermeer door weilanden, over landerijen en eeuwenoude boerenerven. Het bijzondere is dat meer dan 20 particuliere eigenaren hun gronden open hebben gesteld om een uitgebreid netwerk aan wandelpaden mogelijk te maken. Maar liefst 14 muziekensembles en 13 beeldend kunstenaars verlenen hun medewerking aan de ARTwekkelo Kunstdagen, waardoor genoten kan worden van verrassende muziek en kunstexposities.
Zo trof je bijvoorbeeld midden in een korenveld een klassiek strijkje aan of zag je kleurige schilderingen in een zonovergoten theetuin.
Ik mocht mij gelukkig prijzen hieraan mee te mogen doen in wat ik zelf vond, de mooiste lokatie van allemaal: de Theetuin van Tho en Bart aan de Gerinkhoekweg 31, 7547 RV in Twekkelo.
Hier vloeiden de hapjes(zelfgemaakte tapa's)en drankjes samen met gastvrijheid van de gastheer en vrouw in een rustieke omgeving. En dat alles verlekkerd met dans en muziek.
Op het erf staan een aantal boerenschuren en in een daarvan heb ik een selectie van mijn foto's uit de laatste landsschap-serie opgehangen.
Wat stond dat mooi tegen de eeuwenoude bruine houten wanden!
Hopelijk kan ik volgend jaar weer meedoen, dat zou mooi zijn..

Celia 1

2008-04-05T16:31:00.000-07:00

Celia: asielhond uit Spanje.
We hebben een asielhond geadopteerd, het is een hele lieve hond en in het begin was ze natuurlijk erg bang voor alle nieuwe dingen hier. Ja, ze kwam uit een dierenasiel in Spanje waar men over het algemeen niet zo diervriendelijk is.
Maar hier krijgt ze een flinke dosis liefde en een goede verzorging.
Celia begint nu vrijer en brutaler te worden, en ze wil de hele dag wel eten.
Men zegt dat ze te dik wordt. Hier op de foto is Celia pas bij ons en nog slank.

DAT IS MOOI! (nr 26)

2007-11-12T13:12:00.000-08:00

Dat is Mooi!
De Lipperkerkstraat is de meest gevarieerde straat van Enschede.
Vlak achter de Hema na de “De Klomp” begint de Lipperkerkstraat die nog tot ver over de singel doorloopt.
Met de vele oude (winkel)panden heeft de straat de potentie om bij het centrum te horen.
Helaas staan panden langdurig leeg en slaat de verloedering her en der toe.
Nu het plan voor de multiculturele markt in de Schouwburg niet doorgaat,
is er de kans om van de Lipperkerkstraat iets moois te maken.
De gemeente zou voor de straat een hoogwaardig woon-, en winkelgebied kunnen ontwikkelen.
Naast de Ambachtelijke slager en de juwelier zitten de Turkse, Chinese en Marokaanse ondernemers. De Lipperkerkstraat wordt een internationale straat en is voor Enschede de moeite waard.

Lipperkerkstraat Enschede

Dat is Mooi! (nr.25)

2007-10-10T12:43:00.001-07:00

Dat is mooi!

Het grootstedelijk beleid in Enschede wordt alom geprezen.
Met giga bouwprojecten zoals die van het Van Heekplein, het nog te bouwen muziekkwartier en cultuurcluster, wordt Enschede er steeds mooier op.
Maar kleinere zaken worden vaak over het hoofd gezien.
Er zijn ook plekjes in de stad die speciale aandacht verdienen.

De Roombeek stroomde vroeger zichtbaar via Enschede naar Hengelo.
Door industriële ontwikkelingen verdween de beek uit de stad.
Waterschap Regge en Dinkel en de Gemeente Enschede zorgen ervoor dat de beek weer terug gaat komen.
Vanaf de Kotkampvijver gaat de 9 km lange beek via het Ankrot langs de Roomweg
en vervolgt zijn loop door de Walhofstraat.
Daar doorkruist de beek het Van Heekpark en na passage van het Roessingh komt de beek uit in het mooie Ledeboerpark.
Op het terrein van de Universiteit mondt de Roombeek tenslotte uit in de Drienerbeek.
De ontwikkelaars van deze toekomstige blauwe ader krijgen een dikke 10 want zo wordt Enschede echt mooi!

TE KOOP

2007-09-29T15:54:00.000-07:00

Leuk kado voor aan de wand of op je ijskast.
Foto in minilijstje, afmeting 10 cm x 12 cm.
Originele mini-foto van Diana Diemel
Landschap in een klein lijstje
Lijst is zilverkleurig en de achterkant is voorzien van een magneet.
kosten : 15 Euro p.s. (inclusief verzendkosten)
mail mij voor verder afhandeling van uw bestelling.

DAT IS MOOI! (nr.24)

2007-09-11T14:35:00.000-07:00

Dat is mooi!(nr.24)

Dat is mooi! HOV West Hengelosestraat
Het grootstedelijk beleid in Enschede wordt alom geprezen.
Met giga bouwprojecten zoals die van het Van Heekplein, het nog te bouwen muziekkwartier en cultuurcluster, wordt Enschede er steeds mooier op.
Maar kleinere zaken worden vaak over het hoofd gezien.
Er zijn ook plekjes in de stad die speciale aandacht verdienen.

Ook Enschede West ontkomt niet aan het fenomeen Hoogwaardig Openbaar Vervoer. (HOV)
Op de Hengelosestraat wordt momenteel aan een snelle busbaan gewerkt.
De werkzaamheden van het HOV West traject worden in verschillende fases uitgevoerd. In december moet fase 3, het stuk tot de singels, afgerond zijn.
Het stuk met de diverse winkeltjes en restaurants tot aan de Roessinghsbleekweg, gaat in 2008 van start. (fase 4).
De HOV lijn is voor buschauffeurs zeer voordelig, want de bus kan flink doorrijden en de reiziger is daardoor minuten sneller van punt A naar punt B vervoerd.
Tegenstanders noemen de buslijn een foeilelijk obstakel waar men de komende 40 jaar niet meer van af komt.
Van oudsher is de Hengelosestraat een brede straat met statige bomen en huizen. Binnenkort dankzij het HOV projekt wordt het een laan met een grijs betonnen bus lijn.

Alsmaar hoger

2007-08-14T00:13:00.000-07:00

Artikel in Twentse Courant Tubantia.

De publicatie van een artikel van Hakkert in de krant Tubantia. Niet dat ik nu met hamer en beitel de lijsten te lijf ben gegaan, integendeel.
Enige terughoudendheid is hier wel gewenst, oude lijsten zijn zeer kwetsbaar.
Naar aanleiding van het artikel ontving ik een telefoontje: een ouder echtpaar ging van Haaksbergen naar een flat in Enschede verhuizen en hadden een oude schilderijlijst over, of ik daar belangstelling voor had.
Natuurlijk had ik dat. Toen ik de lijst ging ophalen, belandde ik in het penthouse van de Twentec-toren aan de Boulevard, pal tegen over het hoogste pand genaamd de "Alpha" woontoren. Het gebouw rijst momenteel boven alles in de stad uit. In deze tijd willen de bouwmeesters in Enschede alsmaar hoger bouwen.
Zie de foto van de woontoren hieronder.....

Foto-expositie Verzilverde Landschappen

2007-07-27T15:16:00.001-07:00

persbericht zomer 2007

Diana Diemel Fotografie
‘Verzilverde Landschappen’
een serie metallic landschapsfoto’s gevat in Barokke lijsten

De Enschedese fotografe Diana Diemel exposeert deze zomer haar nieuwste werk in de Pook in Delden. Diana Diemel (Hengelo 1962) is opgegroeid in Twente en gevormd door het vrije culturele klimaat van de AKI kunstacademie in Enschede en de periode erna, toen zij woonde in Noordzeebad Callantsoog en werkte in hoofdstad Amsterdam.

Als sociaal/documentair fotograaf, maakte zij reportages van onder meer demente bejaarden en van de zandsuppletie en gaswinning uit de Noordzee. Nu staat zij o.a. bekend als opmerkelijk fotograaf voor TV Enschede, waar zij op kritische wijze het grootstedelijk bouwbeleid vastlegt.

In wisselende periodes werkt Diana aan reportages danwel aan kunstfoto‘s voor exposities.
De nieuwe fotoserie met als titel ‘Verzilverde Landschappen’ is dit jaar tot stand gekomen en Diana gaat daarmee terug naar de basis van de fotografie: pure zwart/wit beelden, overigens wel verwerkt met de modernste middelen en materialen.
Metallic foto’s in krakende antieke lijsten; oud en nieuw, de tegenstelling kan bijna niet groter maar gaat wonderwel goed samen.
De lijsten zijn door de fotograaf zelf verzameld, gerestaureerd en gespoten.Alle foto’s van deze mondiale fotoserie zijn digitaal en op maat en vorm gekozen speciaal voor in de oude lijsten. Deze zomer zijn de foto's in Galerie en Kunstuitleen de Pook in Delden de maanden juli t/m 26 augustus te bekijken. Openingstijden: wo do vr zo 13:00 - 18:00 za 11:00 - 17:00 www.depook.nl

Foto-expositie Verzilverde Landschappen

2007-07-27T15:16:00.000-07:00

Mijn eerste bericht

2007-07-26T12:05:00.000-07:00

Zoals heer Olivier B. Bommel zei, ik heb een groot denkraam.
Er is veel te (be)zien.
Ik ben bv. geinteresseerd in alles wat met media en met fotografie te maken heeft.
Sinds de komst van het digitale tijdperk is mijn leven als nieuwsgierig fotograaf hevig veranderd.
Nu zit ik mijn halve leven achter de computer en zolang de techniek het toelaat zal dat wel zo blijven.
Alle antwoorden op mijn vragen vind ik op internet en al mijn nieuwe foto's zet ik in digitale mapjes.
Voor mijn werk als beeld en informatiewerker in het museum zit ik ook de hele dag achter de pc en thuis verzamel ik mijn muziek in Itunes en mijn correspondentie in Outlook.
De computer is niet meer weg te denken uit mijn leven en ik wil er steeds meer van weten.
Alsmaar verbeteren de programma's en als ik niet ieder jaar naar een update-cursus ga om bij te blijven loop ik onmeunig achter.
Er is nog zoveel te leren en ik denk telkens: ik weet te weinig; ik kan er nog meer uithalen!
Toch is dat niet gezond, want de werkhouding achter een computer is passief en mijn ogen (heel belangrijk voor een fotograaf) krijgen veel te veel straling.
Neem dus mezelf voor om minder naar het beeldscherm van de pc te kijken en ga daarvoor in de plaats dan lekker films op tv kijken.
Een blits LCD scherm vult mijn woonkamer en wat blijkt? Zit ik weer mijn ogen te verpesten achter een digitaal scherm. Maar ja, ik kan niet anders; er zijn ook zoveel nieuwszenders en documentaires te zien.
Gelukkig is Celia er.
Zij heeft geen benul en vraagt mij op ieder moment mee naar buiten.
Dan lopen we op de stoep en over het veld. Al grasduinend
denk ik dan aan mijn website die er niet is.
En die er ook niet komt, maar wel een webblog.
Die is er nu. Het is een groot denkraam.

.