mijn ontdekking

Hele grote elfenbanken

Het is voor mij altijd genieten van een boom in het Van Heekpark waar op de bast paddenstoelen groeien. Op “elfenhoogte” (hoe hoog is een elf?) groeit daar al jaren een pluk prachtige elfenbanken. Tenminste ik denk dat deze zwammen elfenbanken zijn. Zo groot zie je ze zelden. En zo hardnekkig; nadat vandalen ze ervan aftrappen groeien ze na verloop van tijd weer aan, ik vind dat zoiets moois van moeder natuur. Het materiaal ziet er zacht sponsachtig uit maar voelt hard aan als hout. De boom staat op een veld tezamen met andere oude bomen. Dit jaar zie ik voor het eerst dat ook boven in op “reuzenhoogte” zich paddenstoelen ontwikkelen. Nu ja, in ieder geval ergens in de nok van de boom.

Als bewonderaar van dit soort natuurverschijnselen vertel ik “dat-mannetje-in-het-rode-karretje-van-het-park” mijn ontdekking. Hij had het zelf nog niet gezien, maar hij zou het eens gaan bekijken.
Nee, het is echt niet mijn schuld dat die boom geveld is! Dat mannetje-in-het-karretje heeft het dus doorverteld en nu hebben mannen van de gemeente de boom in No Time omgezaagd.



Waarom mag zo’n boom niet blijven staan? Hij staat er al jaren en exposeerde een mooi fenomeen. Maar men vind dat zo’n boom een gevaar is voor de veiligheid van de mensheid. Misschien denkt men nog steeds dat het iets duivels of bovennatuurlijk is.
Men zegt dat de boom ziek is als er paddenstoelen op groeien. En als een boom ziek is, kan er een tak uitvallen en die zal toch maar net op je peutertje in de kinderwagen vallen.. Dat willen wil je toch niet meemaken.

Nu staat er op de plek van de majestueuze boom nog maar een stronk van 30 centimeter, een triest gezicht.
Ik zal hem missen de boom met de mooie groen bemoste wortels en de grote elfenbanken.
Ben benieuwd of ze die stronk nog gaan uitboren.

Van Heekpark

Van Heekpark met ijsbaan?

Begin januari viel mijn oog op een fraaie panoramafoto van een deels met water ondergelopen grasveld in het Van Heekpark. De afwatering was niet goed waardoor het regenwater bleef staan.
Nog nooit zoveel water gezien op deze prominente plek.
Het was op de weblog van Enschede-aan-zee dat ik de foto zag.
Ik reageerde daar vervolgens op met de tekst:

“Ja prachtige foto’s; ik heb dat water in het park ook gezien.
Voor als het nog gaat winteren….:
Als er nog meer water opgespoten wordt, vlak voordat het gaat vriezen, krijgt Enschede er een prachtige ijsbaan bij!”
(zie voor de panorama foto de weblog van Enschede a/zee: http://enschedeaanzee.nl/2011/12/21/van-heekpark/

In de weken erna ging het waarachtig echt goed vriezen en elke keer dacht ik:
wat zou dat een mooie ijsbaan kunnen worden met wat extra water.
Maar waarom is er nu niemand zo slim om hetzelfde te denken en dat dan ook nog uit te voeren? Laagje water opspuiten en het vriest vanzelf dicht.


15 januari water op het grasveld, tegenover het vm theehuis

Totdat ik een paar dagen geleden opeens witte autootjes van de gemeente in het park zag staan.
Mannen waren in de weer met lange slangen en ja hoor; er was ergens een waterbron gevonden en werd flink gepompt.
De weersverwachting is nog 3 dagen vorst voor dat het weer warmer gaat worden.
Ben benieuwd of deze door de natuur meegeholpen spontane actie gaat lukken..
Uit goed ingelichte bronnen heb ik vernomen dat er zaterdag een Koek en Zopie tent (verzorgd door de bowlingclub) gaat komen.


8 februari een eerste extra laagje water is al dichtgevroren.

Veranderingen

Nu ik bijna vijftig ben (tsja ik kan het zelf niet geloven)
(want ik voel me nog steeds vijfentwintig) (maar als ik in de spiegel kijk zie ik er toch wel anders uit dan toen ik 25 was)
valt me op dat alles zo snel veranderd.
Eigenlijk bestaat het leven uit constante veranderingen.
Neem bijvoorbeeld de winkels in mijn woonwijk.
In de grote stad Enskedee (zoals vast in alle grote steden) gaan de winkels in rap tempo of dicht of ze verhuizen of ze worden overgenomen.
Eerst had ik in mijn woonwijk nog een leuke kleine Albert Hein, een geweldige knusse Edah en een heerlijke Sanders met vers brood en vlees.
Toen kwam er op loopafstand een De Boer bij, dat werd later de Super Plus, werd overgenomen door de Jumbo en vertrok weer.
Daarvoor was mijn lieve kleine Edah al uit de wijk verdwenen, de Sanders ging opeens Emtee heten en mijn kleine Appie Hein werd een gatverderrie grote supermarkt waar je een uur in de rij staat voor een pak melk.
De AH ligt nu in een nieuw omgebouwd winkelcentrum waar dan ook weer vlakbij een grote Lidl gekomen is.
Over de architectuur kan ik maar een ding zeggen ik vind het niet overtuigend mooi want: De winkels in het vroegere winkelcentrum hadden vaak last van natte voeten. Het water kwam na hevige regenval vaak de winkelpanden binnenstromen.
Ik zie dat de nieuwe winkels aan de laagste kant op een betonnen plaat van wel een meter hoog gebouwd zijn.
Grijs beton en onneembare vesting voor rolstoelers maar dat mag de pret niet drukken in deze 24-uurs economie.
(Zelfs op zondag is de Emtee open en ze hebben sinds vandaag ook vers gegrilde kip)
Er is een soort van plein gecreerd. Helaas ligt dat plein met zijn rug naar de hoofdstraat toegekeerd. Geen logische keuze. Het plein had naar de straat gebouwd moeten worden zodat je als potentiele bezoeker getrokken wordt om inkopen te gaan doen.
Maar laat het de eerste 20 jaar maar niet veranderen want het is wel zo prettig dat het een beetje hetzelfde blijft.

Hotel-Brasserie De Zwaan Delden

glas in lood ramen van de RK kerk te Delden

Hotel Brasserie De Zwaan in Delden moest zich schamen!

Vandaag zijn we in de auto gekropen om de Hommage tentoonstelling van schilder Eef de Weerd in galerie de Pook te bezoeken.
De tentoonstelling is mooi, we keken naar kleurige tekeningen en schilderijen van een artiest, die vast veel meegemaakt heeft.
Na de bezichtiging wilden we (2 personen uit Enschede, Hengelo en 2 personen uit Gronau) nog even genieten van een aperitiefje in Brasserie De Zwaan.
We belanden wel vaker bij De Zwaan op het terras, zelfs met de hond, niks mis mee.
Vandaag komen we het cafe binnen en zien dat het gezellig druk is.
Op zoek naar een vrij tafeltje lopen we door de ruimte achterin, daar zitten 2 dames die net willen vertrekken.
Netjes wachten we tot zij klaar zijn en er komt een medewerker naar de dametjes om af te rekenen.
Ik vraag aan de medewerker of we daar kunnen zitten.
Hij zegt dat we daar niet mogen gaan zitten want de tafels gaan gedekt worden.
Kunnen we ergens anders gaan zitten? Ik zag nog wel minstens 25 lege stoelen aan lege tafels.
Nee, geen plek meer; we zijn vol!
Pardon??
Zo werden we de tent uitgestuurd, we hadden deze afknapper in het toch altijd zo gastvrije Delden niet verwacht.
We stonden zo weer buiten en zeiden wat zullen we nu gaan doen?
Ik zei: laten we ............%$@#$%% en H. zei: laten we .............&*%$@#$%%
Niet gedaan, wel naar cafe Smitties geweest waar we op een allervriendelijkste manier geholpen werden.
We kregen zelfs een koffielikeurtje van de zaak!
Dus mensen: Ga in Delden niet naar hotel De Zwaan maar naar Smitties, (het gezelligste eetcafe van Overijssel, volgens hun eigen promotieslogan)
Smitties ligt vlak tegenover de R K Heilige Blasius kerk met de mooie glas-in-lood-ramen.

De Noordzeekust als Sahara

De kust van de Noordzee intrigeert mij altijd und immer wieder.
In september was ik een weekje ontstressen aan zee.
Langs de Noordzeekust was de wind krachtig tot hard en kwam uit het zuidwesten.
Nu heb ik jaren aan de kust gewoond, maar kon me niet herinneren dat ik dit eerder gezien had!

Het zand werd door de harde wind het strand en de duinen ingejaagd, met als gevolg grote bergen zand.
Ook langs strandhuisjes had de wind hele gaten weg geblazen, waardoor de boel ging verzakken.



Bij de strandpaviljoens werd het zand ervoor, ernaast of erachter opgeworpen.



De trap is bij paviljoen De Stern van Nicolette en Fred Dinkla niet meer nodig.



Bij De Strandtent een hoge berg strandzand erachter

Met een zonnetje en een blauwe lucht leverde dat mooie foto's op.
Ik verbeelde me dat ik in een woestijn was, misschien wel ergens in the dessert of Amerika?
In de sahara; ellenlange wandelingen, hitte, halve zonnesteek, dorst en daar opeens: PATS, daar duikt eindelijk een goddelijke "Saloon" op, om de honger te stillen en de dorst te lessen.

Gelukkig stonden de strandpaviljoens van Callantsoog stevig verankerd in de grond, en bleven ze tijdens de septemberstorm gewoon staan waar ze stonden.
Een drietal strandtenten zelfs het gehele jaar rond. De paviljoens worden niet meer afgebroken zoals dat vroeger ging.
Joepie!! Ook met Kerst vanaf het overdekte terras naar het strand en de zee kijken!

Helemaal gek van bananenplanten kweken

Ook gek van Bananenplanten kweken?
Een vriend van ons met een tropische tuin, zet ze gewoon in de volle grond.
Ik kweek ze het liefst in een pot, zodat je die pot in de winter makkelijk naar binnen kan halen.
Dit jaar heb ik een grote banaan op mijn terras staan, overgehouden van vorig jaar.
De plant groeit hard en dat is juist zo leuk aan het zelf kweken.
Inmiddels heeft de plant al 8 bladeren gemaakt, maar ik heb er ook al weer 2 bladeren af moeten knippen omdat ze bruin werden.
De hele natte juli en augustus maand zijn hier debet aan; het is een zon-aanbidder, geen "herfstaanbidder".

Een leuke website over de Musa:

Gooitzen de Jong

In de jaren negentig maakte ik een serie fotoportretten van kunstenaars.
Een gedeelte van die portretten werd toen geëxposeerd tijdens een tentoonstelling in de gemeentelijke Kunstuitleen Markt 17.
Aan de meeste kunstenaars heb ik fraaie herinneringen;
bijvoorbeeld aan Gooitzen de Jong. Gooitzen de Jong was vroeger de stadsbeeldhouder van Enschede.


Stadsbeeldhouder. Moet je je voorstellen: in opdracht van de gemeente beelden maken, dat was echt bijzonder maar daarnaast woonde hij ook nog eens op de meest fantastische plek in een boerderij in het Van Ledeboerpark in Enschede!
Ik was bevriend met zijn zoon Tije, die in dezelfde periode als ik op de AKI studeerde.
Tije verhuisde naar Amsterdam en ik kwam hem pas weer tegen in de tijd dat zijn vader overleed in 2004. Het noodlot bracht ons samen: onverwachts overleed mijn moeder enkele dagen daarna.

De woonboerderij van Gooitzen aan de Van Heeksbleeklaan heeft ook een verhaal. De laatste jaren zijn er onrustbarende geluiden te horen dat de eigenaar het pand met sloopvergunning wil verkopen, maar daar wil ik het nu niet over hebben, misschien schrijf ik later meer over de boerderij.
Dit jaar, in 2011, dient Gooitzen de Jong zich zomaar meerdere keren bij mij aan.
Eerst in maart via de culturele raad van Oldenzaal en museum het Palthe-Huis en deze week werd ik gebeld door museum Nic Jonk in Grootschermer, Noord Holland.
Beide musea willen een fotoportret gebruiken voor de uitnodiging van hun tentoonstelling van beelden van Gooitzen de Jong.
Natuurlijk hebben ze geen geld en ga ik weer eens door de knieën om de foto gratis te leveren.
“Je leert het ook nooit”, wordt er thuis gezegd.
Ach ja, de kleine Kunst en Cultuurinstellingen hebben het ook moeilijk, denk ik maar. Laat ik ze maar sponsoren... En ik doe het ook voor Gooitzen: het zijn mooie portretten van hem, opdat deze kunstenaar niet vergeten wordt!